بيشتر بدان بلاد هجرت مىكردند كه : وفي الأرض منأمى للكريم عن الأذى * وفيها لمن خاف القلى متحول ( 1 ) وگرچه باهمه فجايع وكشتارهاى هولناكى كه امويان وعباسيان از اين ذريه طاهره كردند واز خنجر خون ريز ودل بىرحم آنان در اين راه قصور وكوتاهى ديده نشد ، وبا همه كوشش پى گيرى كه اين دو سلسله حاكم در ريشه كن كردن شجره طيبه داشتند . از آنجا كه اين شجره اصلى ثابت داشت ، طبعا فروع ان به آسمان عزت وشرف مىرسيد ، درحق تعالى وتقدس با اعطاى " كوثر " به حبيب خود محمد مصطفى صلى الله عليه وآله مقرر فرموده بود كه كثرت نسل وذريه أو بدانجا رسد كه : " لا يحصى عددهم ويتصل إلى يوم القيامة مددهم " ( مجمع البيان در تفسير سوره مباركه كوثر ) . وبه گفته جرجانى ( ره ) " . اى محمد دل تنگ مكن از آنچه ايشان ترا " ابتر " مىخوانند كه ما ترا كثرتى در عقب ونسل فرزندان بدهيم كه بر زمين هيچ بقعه وخطه اى نماند ، الا كه آنجا جماعتى از فرزندان تو باشند ، نبينى كه روز طف كربلا آن جماعت كافران كه أهل البيت را بكشتند از فرزندان حسين بن علي عليه السلام جز على زين العابدين كسى ديگر نماند ، خداى تعالى از نسل وى ، تنها عالم را پر كرد . " ( تفسير گازر ج 10 ص 459 ) . عدد علويان هر روز از روز گذشته بيشتر مى شد كه : إذا مقرم منا ذرا حدنا به * تخمط فينا ناب آخر مقرم ( 3 ) ولنعم ما قيل : أراد الجاحدون ليطفئوه * ويأبى الله الا ان يتمه

--> ( 1 ) از لامية العرب شنفرى ( 2 ) از أوس بن حجر .